Watersnoodramp anno nu

Tranen op het Land - Erik Driessen

Dijkgraaf Hetty Klavers van waterschap Zuiderzeeland verstuurde gisteren onderstaande tweet over de watersnoodramp van 1953 in Zeeland. Mijn gedachten gingen terug naar de indrukwekkende herdenking op 1 februari 2013 in het Muzisch Centrum in Emmeloord.

,,Om te leren en niet te vergeten”, – zei toenmalig dijkgraaf Henk Tiesinga – had het waterschap een boek uitgebracht met interviews met overlevenden en nabestaanden, die in de Noordoostpolder een nieuw bestaan werd geboden. Van de mogelijkheid om voor ‘De Noordoostpolder’ verslag te doen van de presentatie, maakte ik graag gebruik. Ik heb de verslagen voor deze column weer opgediept:  ,,Als de dijk breekt, kom je nooit meer weg” , Zestig jaar na de watersnoodramp en Noodpakket

‘Tranen op het land’, heet het boek dat door Erik Driessen is geschreven. Een uitspraak van een van de overlevenden, die zijn tranen pas de vrije loop liet als hij alleen op zijn akkers in de nieuwe polder aan het werk was. Bij de presentatie waren nabestaanden aanwezig en werden enkele ervaringen gedeeld. Om me heen werden neuzen gesnoten en in het duister van de theaterzaal veegde ik mijn tranen weg.

Toen ik mijn vader vertelde hoe indrukwekkend ik die boekpresentatie had gevonden, vertelde hij hoe mijn grootmoeder van mijn moeders kant de dag voor de ramp beleefde. Mijn grootouders waren na hun trouwen naar Zuid-Holland gegaan, maar veel familieleden woonden in Zeeland. Mijn ouders woonden in Lemmer, maar waren rond 31 januari 1953 op visite bij de ouders van mijn moeder.

In mijn verslag lees ik dat slechts weinig overlevenden van de watersnoodramp geen vertrouwen hadden in de dijken. Mijn vader herinnerde zich echter hoe mijn grootmoeder voordien al vaak haar ongerustheid had geuit. Op die dag zat ze uren achtereen aan de radio gekluisterd, handenwringend en voor zich uit mompelend: ,,O Zeeland, o Zeeland!”

Eind jaren ’90 waren we met onze kinderen en mijn ouders een lang weekend in Zeeland. We bezochten onder meer het werkeiland Neeltje Jans, maar ik herinner me ook een rondrit over Tholen waar mijn moeder nog jeugdherinneringen aan had. Op een begraafplaats troffen we meerdere stenen aan met de namen Van der Meer en Westdorp, slachtoffers van de watersnoodramp, familie.

Waterschap Zuiderzeeland gaf in 2013 het boek ‘Tranen op het Land’ uit, om ons bewoners van de zeebodem, bewust te maken van de kracht van water en het belang van het waterschap. Stel dat de dijken breken, zijn wij dan voorbereid? Ik moet het noodpakket nog steeds klaarzetten.

 

 

1 Reactie

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *