Xenofobie

bos gemengde bloemen

Ik houd me tegen beter weten in graag voor dat ‘wij Nederlanders’ niet zo zijn. Dat iedereen hier welkom is, dat we allemaal wereldburgers zijn en dat dit land net als in de zeventiende eeuw – toen Noordelijke Nederlanden – een vrijplaats is voor vluchtelingen. 

‘Tegen beter weten in’, want toen ik een persbericht op noordoostpolder.nieuws.nl plaatste over de gemeenteraad van Noordoostpolder die kinderen uit Lesbos wil opnemen, twijfelde ik meteen of ik het wel door moest plaatsen op Facebook. 

Nu zegt dat alles over mijn aversie tegen Facebook; in mijn ogen een platform voor ongefundeerde, ongenuanceerde meningen. Je hoopt in eerste instantie dat het bericht voor kennisgeving wordt aangenomen. En als er dan toch op gereageerd wordt dat negatieve reacties door positieve afgebrand zullen worden. 

Maar dat gebeurde niet. Boze emoticons, cynische opmerkingen als “het zal ook niet” en “tuurlijk”, maar ook discriminerende als “eigen volk eerst” en “niet van mijn belastingcenten”, beantwoord met opgestoken duimen. Uit frustratie heb ik het hele bericht verwijderd. 

Mijn Noord-Afrikaanse vriendin die al enige jaren in Nederland woont heeft het vaak over discriminatie. “Het is overal”, zegt ze, “mensen uit mijn land discrimineren ook”. Ze merkt het op de school van haar kinderen, “maar zij hebben het zelf niet door. Als ik het erover heb, zeggen ze dat ze er geen last van hebben”. 

Haar jongste dochter heeft een blanke vader en dus een lichtere huidskleur. “Toen ze voor het eerst naar de peuterspeelzaal was geweest, vroeg ze me: ‘Mama, ben jij geel?’ Nee! ‘Ben jij dan blauw?’ Nee! ‘Maar je bent ook niet wit!’” Haar moeder kan er nog om lachen, maar vervolgt: “De eerste dag, hè! Voor die tijd had ze het er nooit over gehad.” 

Het meisje – inmiddels vijf jaar – komt er bij staan. “Ik hou van alle kleuren. Ik hou van meisjeskleuren en ik hou van jongenskleuren én als je ze mengt heb je bruin!”, zegt ze met een armgebaar van ‘zo is dat’. 

“Wat weet jij dat goed!”, zeg ik, na van mijn eerste verbazing te zijn bekomen, “heb je dat wel eens uitgeprobeerd, met je verfdoos, of zo?” Ze kijkt me ernstig aan: “Per ongeluk. Op de bso”. We kletsen nog even gezellig door over hoe mooi kleuren zijn en welke kleuren je krijgt als je ze mengt. 

“Mensen zijn net als een bos bloemen”, zegt mijn vriendin, “verschillende kleuren, maar samen één boeket”. Ik kan het niet beter uitleggen. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *